Functioneert een van de radertjes slecht, dan heeft dat zijn weerslag op de hele machinerie. Dus ook op de beursdeelname. Het ergste wat je als exposant kan overkomen, is dat een of meerdere aspecten van de presentatie niet passen in het gehele raderwerk. Hypothetisch? Helemaal niet… Het nieuwe model is niet tijdig klaar, je zit te praten met prospecten uit een regio waar je niet kan leveren, voor dat grote contract zijn investeringen nodig die niet begroot werden, de technische fiches zijn in een verkeerde taal, de bezoekers stellen vragen die de standmedewerkers niet verwacht hadden, de wetgeving in land X laat model Y niet toe… Er zijn honderden redenen waarom het, ondanks een goede voorbereiding, toch nog fout kan lopen. En slechts op een paar van die redenen hebt u het scherpste zicht.

 

Terug naar het team. Als er voor de voorbereiding van een beursdeelname al een team samengesteld wordt, dan is dat vaak een ‘team van gelijken’: de mensen van marketing, de verkoopploeg, het promotieteam… Dat is makkelijk werken, want iedereen spreekt dezelfde taal, iedereen ontmoet elkaar meerdere malen per dag, iedereen weet wat een beursdeelname allemaal behelst… Maar een homogeen team heeft ook nadelen: alle aspecten worden vanuit eenzelfde perspectief benaderd. De problemen worden vanuit een min of meer identiek standpunt waargenomen, de oplossingen spreken de taal van de afdeling waar het team huist. En die afdeling heeft vrijwel nooit een caleidoscopisch zicht op het hele bedrijf.

Werken met een gemengd team biedt nog een belangrijk voordeel: het verhoogt de betrokkenheid van medewerkers in alle afdelingen bij de beursdeelname. Opzet en thema zijn niet langer iets dat door ‘die van marketing’ verzonnen werd, de (natuurlijke) weerstand tegenover creatieve en gedurfde concepten verzwakt en het enthousiasme om er iets van te maken wordt voelbaar groter. Enkel en alleen omdat het project ‘ook een beetje van ons’ is.